De politieke besluitvorming over de missie in Uruzgan was vooral gebaseerd op een vergevorderd plan van Defensie. Niemand in de Tweede Kamer vroeg zich nog af waarom Nederland militairen naar Zuid-Afghanistan zou moeten sturen. Het is een van de conclusies in het boek van luitenant-kolonel Mirjam Grandia. Dat gaat over de besluitvorming die leidde tot de missie. Ze reikte haar boek 12 mei jl. uit aan minister Ank Bijleveld-Schouten.

Informeel plan

Een Nederlandse en Britse generaal hadden een voortrekkersrol in het plan van Defensie. Zij bespraken volgens Grandia informeel de (on)mogelijkheden van militaire deelname in de provincies Uruzgan en Helmand.

Het waarom ontbreekt?

Waarom wil Nederland militairen inzetten voor een bepaalde operatie? Dat moet de centrale vraag zijn van politici en beleidsmakers meent Grandia. Pas als die gefundeerd is beantwoord, komt de hoe-vraag aan de orde.

Alleen hoe!

Bij de besluitvorming over de Uruzgan-missie (2006-2010) gebeurde dat dus niet. Het ging alleen nog over hoe militaire deelname eruit moest zien. “Politici blijven vaag over strategische doelen. Want hoe concreter het is, hoe makkelijker politici kunnen worden afgerekend op wat ze hebben toegezegd”, zegt ze in een interview met de NRC.

Eigen belang.

In het NRC-stuk noemt Grandia de samenleving, politiek en krijgsmacht losse eilanden met elk hun eigen belangen. “Meer dialoog zou helpen om elkaar beter te begrijpen en te doorgronden waarvoor we de krijgsmacht kunnen en willen inzetten”. Het politieke debat moet volgens haar gaan over de werkelijke redenen om ergens militair in te grijpen met alle risico’s van dien. “Als dat een bondgenootschappelijke verplichting is, benoem dat dan. Dat is prima en legitiem. Maar de krijgsmacht is geen verkapte vorm van ontwikkelingswerk. Vaak zie je de neiging het wel zo te formuleren: alsof Nederland een morele verplichting heeft ergens ‘ontwikkeling’ te brengen en daar dan militairen op afstuurt.”

Processen of achterkamertjes

‘Inescapable Entrapments? The civil-military decision paths to Helmand and Uruzgan’ geeft een unieke inkijk in de formele en informele, (inter)nationale civiel-militaire besluitvormingsprocessen die leidden tot de inzet van de Nederlandse krijgsmacht in Uruzgan en de Britse in Helmand. Grandia sprak in beide landen met meer dan 100 politieke en militaire besluitvormers.

Grandia is docent internationale veiligheidsstudies aan de Nederlandse Defensie Academie (NLDA). Ze ging zelf 2 keer op uitzending naar Afghanistan.

Productinformatie

Taal                             Engels

Bindwijze                     Paperback

Verschijningsdatum      16 april 2021

Aantal pagina’s             294 pagina’s

Auteur                         Mirjam Grandia Mantas

Uitgever                      LUP (Leiden University Press)

ISBN                           9789087283643

Prijs                             € 54,90

Tekst: MinDef/ Redactie ODB
Afbeelding: Defensie / LUB / Redactie ODB

KlussenKlussen
Vorig artikel25ste ALV stemt in met statutenwijziging
Volgend artikelNoorwegen koopt Multi Mission Radar systemen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in